حرفش رو مزن

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش رو مزن

ابتدای یک پریشنانیست حرفش رو مزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

چشمهایم بی تو بارانیست حرفش رو مزن

آرزو داری که دیگر برنگردم پیش تو

راهمان با اینکه طولانیست حرفش رو مزن

دوست داری بشکنی قلب پریشان من رو

دل شکستن کار آسنانیست حرفش رو مزن

خوردی سوگند که روز عهد ما رو بشکنی

این شکستن نا مسلمانیست حرفش رو مزن

حرف رفتن میزنی وقتی که محتاج توام

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش رو مزن

لبخنده پنجره

تو یک پنجره سوی دیوار عشق

تو آهنگ زیبای گیتار  عشق

تو زیباترین  گل به گل  خونه ی

تو  عطر  قشنگ  گل  پونی

توی یک مسافر به سوی بهشت

توی وارث عطر و بوی بهشت

تو    تقویم  سرد   سکوت  منی

تو   آواز  ناب   فلوت    منی

تو  زیباترین   شعر    این  هنجره

تو   لبخند دیوارها     پنجره

تو   خاتون  شبهای شعر    منی

تو آهنگ   زیبای   شعر  منی

یه  دل   ساده   دارم   که   گرفتاره   غمه

از این دل هر چی بیگم میدونم خیلی کمه

به خودم میگم چرا از اینجا خسته شدم

نمی تونم  بپرم   مرغ   پر   بسته   شدم

دل من میگه نشین برو سمت آرزو

با زبون عاشقی درد و دلها تو بگو

یه دل ساده دارم که خریدارش تویی

اون  در انتظارته  میدونه  یارش تویی

 تا که بودیم نبودیم کسی

کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

خفته ایم  و همه بیدار شدند

قدر اینه بدانید چو هست

نه آن وقت که افتاد و شکست

غمم در فهم امثال شما نیست

مرا جز گریه یاری با وفا نیست

اگر چه عشق یعنی غم و اما

دل عاشق به درمان مبتلا نیست

        دلم تا شاخه ي غم در خودش کاشت     

ترک هاي   زيادي  باز   برداشت

     چه ميشد چون  تمام  مردم  شهر   

   شب تنهايي من مونسي داشت؟

در این دنیا کسی مرحم اسرارکسی نیست

من تجربه کردم کسی یار کسی نیست

شاپرک بالت شکسته

پر و پرواز تو بسته

می بینم غم را تو چشمات

چه غریبونه نشسته

شاپرک خواب قناری

چه جوری دوام میاری

گلا پژمرده و زردن

تو عجب طاقتی داری

شاپرک دردت به جونم

تو را از خود من میدونم

بذار یه شعری که گفتم

واس دلت بخونم

شاپرک دل توی سینه

ساعتها تنها میشینه

وقتی که شب میرسه از راه

خواب پرواز رو میبینه

واسه زخمات یه دوا نیس

دلم از دلت جدا نیس

توی این غربت جون گیر

یه نگاه آشنا نیس

هر جا که میری خزونه

غروبه  دل نگرونه

آفتابش جونی نداره

اما شب اینجا می مونه

نمی دونم مثل بارون

رو کدوم شونه ببارم

روی شاخه ها تو غربت

شاپرک من تو را دارم

گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟!....

 گفتمش: دل مال تو، تنها بخند..... خنده کرد و دل ز دستانم ربود....

 تا به خود باز آمدم او رفته بود.... دل ز دستش روي خاک افتاده بود....

جاي پايش روي دل جا مانده بود

توی  این   دنیای ظلمت

توی  این   دیار  وحشت

من به تو  نمی رسم  باز

دلم من مونده  تو حسرت

من   تو این   خونه رنگین

موند ام   تنها و    غمگین

رو    دلم     نشسته   اما

یه  غم  بزرگ   و   سنگین

چه شد   اون   حرفای   آبی

چه شد اون اشک و بی تابی

دیگه   رفتی   تو    ز    پیشم

تو    با  اون    عشق   سرابی

تو واسم   می خوندی   ای گل

همچو     اون     صدای      بلبل

آخه    من      شدم      اسیرت

تو    بودی    برام    یه   سنبل

پشت  اون  لبهای خندون

تو   بودی   برام   نمکدون

تو   که  رفتی  تنها موندم

شدم  اون  بلبل   بی دون

که     نمی تونه      بخونه

رو و بوم     و ایوونه    خونه

بی تو   هستم   من ویرونه

من    کردی     تو     دیوونه

منتظرم که گل دهد

درخت  آرزوی  من

قشنگ و تازه تر شود

تمام رنگ و بوی من

دوستت دارم

دیگر از هر چیز بیزارم

مثل ابری بهاری می بارم

برو ای آن که بعد دیدارت

گره افتاد در همه کارم

پدرم با نگاه خود می گفت

لایق   لای   جرز   دیوارم

مادر   مدتیست   می گرید

چون گمان میکند که تب دارم

این  روزها  خود م  دارد

باورم   می شه  که  بیمارم

یک نفر گفت خوب خواهم شد

به  فراموشیت   که  بسپارم

گفتم ای عشق اگر بعد از این

بدهی    مثل   قبل   آزارم

به    تمام    حرمتت    سوگند

روی  قلبت  گلوله  می کارم

من   به    تو   خیلی   مدیونم

ولی به خود بیشتر بدهکارم

هر چه به من گذشت  حقم بود

من به بیشتر از این سزاوارم

تو چه گناهی داری ای نازنین

مرگ بر من که دوستت دارم